غلام نرگس مست تو تاجدارانند

غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانندغلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند

خرابِ بادهٔ لعلِ تو هوشیارانندخرابِ بادهٔ لعلِ تو هوشیارانند

تو را صبا و مرا آبِ دیده شد غَمّازو گر نه عاشق و معشوق رازدارانند

ز زیرِ زلفِ دوتا چون گذر کُنی بِنْگرکه از یَمین و یَسارت چه سوگوارانند

گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببینکه از تَطاوُلِ زلفت چه بی‌قرارانند

نصیبِ ماست بهشت ای خداشناس بروکه مُستَحَقِّ کرامت گناهکارانند

نه من بر آن گُلِ عارض غزل سُرایم و بسکه عَندَلیبِ تو از هر طرف هزارانند

تو دستگیر شو ای خضرِ پی خجسته که منپیاده می‌روم و هَمرَهان سوارانند

بیا به میکده و چهره ارغوانی کنمرو به صومعه کآنجا سیاه کارانند

خلاصِ حافظ از آن زلفِ تابدار مبادکه بستگانِ کمندِ تو رستگارانند