دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَدنیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد

عِتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَشکه یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند

ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارندهر آن که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکُند

طبیبِ عشق مسیحا‌دَم است و مُشفِق، لیکچو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟

تو با خدایِ خود انداز کار و دل خوش دارکه رحم اگر نکند مُدَّعی خدا بکُند

ز بختِ خفته ملولم، بُوَد که بیداریبه وقتِ فاتحهٔ صبح، یک دعا بکُند

بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُردمگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند