دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیدی که یار، جز سَرِ جور و ستم نداشتبشکست عهد، وز غمِ ما هیچ غم نداشت

یا رب مگیرش ار چه دلِ چون کبوترمافکند و کُشت و عزتِ صیدِ حرم نداشت

بر من جفا ز بختِ من آمد وگرنه یارحاشا که رسمِ لطف و طریقِ کَرَم نداشت

با این همه هر آن که نه خواری کشید از اوهر جا که رفت، هیچ کَسَش محترم نداشت

ساقی بیار باده و با محتسب بگوانکارِ ما مَکُن که چنین جام، جم نداشت

هر راهرو که ره به حریمِ درش نبردمسکین بُرید وادی و ره در حرم نداشت

حافظ بِبَر تو گویِ فصاحت که مدعیهیچش هنر نبود و خبر نیز هم نداشت