دل سراپرده محبت اوست

دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه دارِ طلعت اوست

من که سر درنیاورم به دو کونگردنم زیرِ بارِ منتِ اوست

تو و طوبی و ما و قامتِ یارفکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست

گر من آلوده دامنم چه عجبهمه عالم گواهِ عصمتِ اوست

من که باشم در آن حرم که صباپرده دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

بی خیالش مباد منظرِ چشمزان که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

هر گلِ نو که شد چمن آرایز اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست

دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماستهر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

مُلکَتِ عاشقی و گنجِ طربهر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باک؟غرض اندر میان سلامتِ اوست

فقرِ ظاهر مبین که حافظ راسینه گنجینهٔ محبتِ اوست