المنة لله که در میکده باز است

اَلمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده باز استزان رو که مرا بر در او رویِ نیاز است

خُم‌ها همه در جوش و خروشند ز مستیوان می که در آن جاست حقیقت نه مَجاز است

از وی همه مستی و غرور است و تَکَبُروز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است

رازی که بَرِ غیر نگفتیم و نگوییمبا دوست بگوییم که او محرمِ راز است

شرحِ شِکَنِ زلفِ خَم اندر خَمِ جانانکوته نتوان کرد که این قِصه دراز است

بارِ دلِ مجنون و خَمِ طُرِّهٔ لیلیرخسارهٔ محمود و کفِ پایِ ایاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالمتا دیدهٔ من بر رُخِ زیبایِ تو باز است

در کعبهٔ کویِ تو هر آن کس که بیایداز قبلهٔ ابرویِ تو در عینِ نماز است

ای مجلسیان، سوزِ دلِ حافظِ مسکیناز شمع بپرسید که در سوز و گداز است