زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببستراه هزار چاره‌گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جانبگشود نافه‌ایُّ و دَرِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نوابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریختاین نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُمبا نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماعبر اهل وجد و حال، درِ های و هو ببست

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواستاحرامِ طوفِ کعبهٔ دل بی وضو ببست