مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مستکه به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشقچار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست

می بده تا دهمت آگهی از سر قضاکه به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

کمر کوه کم است از کمر مور این جاناامید از در رحمت مشو ای باده پرست

به جز آن نرگس مستانه که چشمش مرسادزیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست

جان فدای دهنش باد که در باغ نظرچمن آرای جهان، خوشتر از این غنچه نبست

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شدیعنی از وصل تواش نیست به جز باد به دست