نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

نیست در شهر نگاری که دلِ ما بِبَرَدبختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

کو حریفی کَشِ سرمست که پیشِ کرمشعاشقِ سوخته دل نامِ تمنا ببرد

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینمآه از آن روز که بادَت گلِ رعنا ببرد

رهزنِ دهر نخفته‌ست مشو ایمن از اواگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد

در خیال این همه لُعبَت به هوس می‌بازمبو که صاحب نظری نامِ تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آوردترسم آن نرگسِ مستانه به یَغما ببرد

بانگِ گاوی چه صدا بازدهد؟ عشوه مَخرسامری کیست که دست از یدِ بیضا ببرد؟

جامِ میناییِ مِی سَدِّ رَهِ تنگ دلیستمَنِه از دست که سیلِ غمت از جا ببرد

راهِ عشق ار چه کمینگاه کمانداران استهر که دانسته رَوَد صَرفه ز اَعدا ببرد

حافظ! ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یارخانه از غیر بپرداز و بِهِل تا ببرد