آیا می دانید حرف زدن با خود نشانه چیست؟ آیا این کار برایمان خطرناک بوده و نشانه ای از یک بیماری می باشد؟ حتماً برای شما هم پیش آمده که با خودتان حرف بزنید. این گفتگوی درونی که به طور طبیعی در ذهن همه ما اتفاق می افتد آیا نشانه ای از سلامت روان است یا خیر؟ در این مطلب به بررسی این پدیده رایج می پردازیم تا درک کنیم چرا ما با خودمان صحبت می کنیم و این رفتار چه معنایی برای سلامت روانمان دارد. هدف ما ارائه پاسخی روشن و قابل فهم به این پرسش است.
دلیل حرف زدن با خود چیست؟
حرف زدن با خود چه در ذهن و چه به صورت بلند دلایل گوناگونی دارد. در واقع ما از این طریق مسائل پیرامون خودمان را حل نموده و استدلال می کنیم. حتی برای آینده برنامه ریزی می کنیم، خود را تشویق نموده و تمرکزمان را افزایش می دهیم. گاهی این عادت آنقدر پیش می رود که افراد گمان می کنند دچار مشکل روانی شده اند و به متخصص مراجعه می کنند. اما واقعیت این است که صحبت کردن با خود، امری کاملاً طبیعی و حتی مفید است. کارشناسان معتقدند این گفتگو به پردازش سالم و سازنده افکار کمک شایانی می کند.
البته گاهی صحبت کردن با خود می تواند با نشانه هایی از استرس، اضطراب یا تروما همراه باشد. اگر این رفتار با مشکلاتی مانند اختلال خواب یا احساس ناراحتی شدید همراه بود مراجعه به مشاور روانشناس توصیه می شود.
با این حال در بیشتر موارد صحبت کردن با خود نه تنها طبیعی می باشد بلکه فوایدی نیز دارد و جای هیچ گونه نگرانی نیست. اکثر مردم گفتگوی درونی دارند و بسیاری نیز به گفتگوی بیرونی با خود می پردازند. این رفتار گرچه ممکن است در برخی بیشتر دیده شود اما تجربه ای رایج در میان انسان هاست.
حرف زدن با خود نشانه چیست؟
با اینکه صحبت کردن با خود با صدای بلند پدیده ای نسبتاً رایج می باشد اما تحقیقات کافی در مورد چرایی این رفتار در برخی افراد و عدم انجام آن در دیگران صورت نگرفته است. با این حال مقاله ای در سال ۲۰۱۹ در مجله Frontiers in Neuroscience منتشر شده که در آن به بررسی چندین توضیح بالقوه در خصوص نشانه های حرف زدن با خود پرداخته است. در ادامه با هر یک از آن ها اشاره خواهیم نمود:
انزوای اجتماعی
یکی از نظریه های مطرح شده در خصوص نشانه های حرف زدن با خود این است افرادی که بیشتر تنها هستند ممکن است بیشتر با خودشان صحبت کنند. این رفتار می تواند به عنوان شکلی از ارتباطات اجتماعی برای جبران تعاملات کمتر با دیگران عمل کند.
تحقیقات متعددی از این نظریه حمایت می کنند؛ به عنوان مثال، مطالعات نشان داده اند که بزرگسالانی که در کودکی تنها بوده اند، احتمال بیشتری دارد که با صدای بلند با خودشان حرف بزنند. مطالعه دیگری نیز نشان داد افرادی که احساس تنهایی می کنند و نیاز شدیدی به تعلق دارند، بیشتر به این رفتار روی می آورند گویی گفتگوی با خود خلأ روابط اجتماعی محدود یا نامطلوب را پر می کند.
اختلال شناختی
نظریه دیگر بیان می کند که صحبت کردن با صدای بلند با خود ممکن است ناشی از اختلالات شناختی باشد که اغلب در اثر استرس یا رویدادهای مشابه رخ می دهند. برای مثال احساس اضطراب یا وسواس های فکری می توانند باعث ایجاد اختلالات شناختی شوند که با افزایش گفتگوی درونی مرتبط است.
به عنوان مثال مطالعه ای نشان داد افرادی که هنگام آماده شدن برای سخنرانی عمومی احساس اضطراب می کنند، بیشتر با خودشان صحبت می کنند. این تحقیق همچنین تأثیر گفتگوی درونی مثبت و منفی را بررسی کرد؛ افرادی که با خودشان به شکلی منفی یا انتقادی صحبت می کردند، اضطراب بیشتری را تجربه کردند.
اگر عادت صحبت کردن با خود برایتان مشکل ساز شده پیشنهاد می شود این موضوع را با یک متخصص در جلسات مشاوره آنلاین روانشناسی در میان بگذارید. با این حال مهم است که دیدگاه خود را نسبت به این عادت تغییر دهید و آن را صرفاً یک نشانه منفی تلقی نکنید.
آیا حرف زدن با خود طبیعی است؟
آیا واقعاً حرف زدن با خودمان کاری عادی و طبیعی است؟ به احتمال زیاد پاسخ این سوال مثبت می باشد. قطعا بسیاری از ما در دوران کودکی دوستانی خیالی داشتیم یا در طول روز، دقایقی را صرف صحبت کردن با خودمان می کردیم. گاهی ممکن است خودمان را به خاطر اشتباهی سرزنش کنیم یا برعکس با جملات انگیزشی، روحیه خود را تقویت کنیم و احساسات مثبت را در خودمان بپرورانیم.
پس باید بدانید که اکثر مردم تا حدی با خودشان حرف می زنند. حتی اگر همیشه متوجه این موضوع نباشند. این گفتگوی درونی می تواند شامل جملات مثبت و دلگرم کننده باشد یا گاهی لحنی انتقادی و سرزنش آمیز به خود بگیرد. برخی تحقیقات نشان می دهند که صحبت کردن با خود، حتی می تواند به بهبود مهارت های استدلال و حل مسئله کمک کند.
با این حال گرچه صحبت کردن با خود در بیشتر مواقع طبیعی و حتی مفید است اما اگر این رفتار به شکل افراطی و بیش از حد انجام شود می تواند نشانه ای از یک مشکل روانی باشد. این امر گاهی به دلیل افزایش احساس تنهایی و انزوای اجتماعی رخ می دهد که خودگویی را تشدید می کند.
مزایای حرف زدن با خود
حرف زدن با خود می تواند ابزاری قدرتمند و مفید باشد. به خصوص زمانی که از آن برای پردازش موقعیت های چالش برانگیز یا بهبود عملکردمان استفاده می کنیم. برای مثال مطالعه ای نشان داده است که خودگویی مثبت عملکرد کودکان را در درس ریاضی بهبود می بخشد. به ویژه زمانی که آن ها در توانایی های خود تردید دارند.
پژوهشگران مشاهده کردند وقتی کودکان جملات تأییدی مثبت را با خود تکرار نموده و به خودشان یادآوری می کنند که تمام تلاششان را خواهند کرد ارتباط بین باورهای منفی و عملکرد ضعیفشان قطع می شود و در نتیجه نمرات بهتری کسب می کنند.
مطالعه دیگری نیز نتایج مشابهی به دست آورد. پژوهشگران دریافتند افرادی که هنگام انجام یک کار دستورالعمل ها را با صدای بلند می خوانند یا با خودشان صحبت می کنند درک بهتری از موضوع پیدا کرده و نتایج مثبت تری نسبت به کسانی که دستورالعمل ها را در سکوت می خوانند، کسب می کنند.
صحبت با خود همچنین می تواند برای ورزشکاران به ویژه مبتدیان بسیار سودمند باشد. در یک پژوهش محققان دریافتند که خودگویی می تواند به یادگیری مهارت های جدید، اجرای بهتر وظایف و افزایش توانایی در حوزه هایی که نیاز به قدرت و استقامت بالایی دارند کمک کند. حتی ورزشکاران رشته های استقامتی مانند دویدن، دوچرخه سواری یا شنا نیز ممکن است از صحبت مثبت با خود بهره مند شوند.
چرا حرف زدن با خود چیز بدی نیست؟
صحبت کردن با خود علاوه بر اینکه یک رفتار کاملاً طبیعی است می تواند فواید متعددی برای شما داشته باشد. در واقع این گفتار خصوصی یا «خودمحور» (اصطلاح علمی آن) می تواند به روش های مختلفی به شما کمک کند. از جمله:
کمک به یافتن اشیاء
تصور کنید یک لیست خرید عالی تهیه کرده اید و تمام اقلام مورد نیاز هفته آینده را به خاطر سپرده اید. آماده رفتن به فروشگاه هستید اما ناگهان متوجه می شوید که لیست را کجا گذاشته اید! در حالی که در خانه به دنبال آن می گردید احتمالاً زیر لب زمزمه می کنید: «لیست خرید، لیست خرید…». این تکرار کلمات به شما کمک می کند تا تمرکزتان را روی هدف (یافتن لیست) حفظ کنید و احتمال پیدا کردن آن را افزایش دهید.
حفظ تمرکز
در جلسات مشاوره، گاهی از تکنیک حرف زدن با خود برای ایجاد تمرکز فعالانه استفاده می شود. به آخرین باری فکر کنید که کاری دشوار را به تنهایی انجام دادید؛ شاید سرهم کردن یک تخت خواب که دستورالعمل هایش می گفتند نیاز به دو نفر دارد، یا تعمیر یک قطعه فنی پیچیده کامپیوتر.
در طول انجام چنین کارهایی ممکن است برای کاهش خستگی، جملات اعتراضی (حتی ناسزا!) بگویید. احتمالاً در سخت ترین بخش ها، با خودتان صحبت کرده اید و خودتان را یادآوری کرده اید که در حال پیشرفت هستید، حتی زمانی که حس می کردید می خواهید تسلیم شوید. در نهایت، موفق شدید و این گفتگوی درونی احتمالاً به شما کمک کرده است.
افزایش انگیزه
وقتی احساس می کنید در موقعیتی گیر کرده اید یا با چالش هایی روبرو هستید کمی گفتگوی مثبت با خود می تواند تأثیر شگفت انگیزی بر انگیزه شما داشته باشد. این کلمات تشویق آمیز وقتی با صدای بلند بیان می شوند، معمولاً تأثیر بیشتری نسبت به فکر کردن به آن ها دارند. شنیدن یک جمله دلگرم کننده می تواند به تقویت آن پیام در ذهن شما کمک کند.
درمان حرف زدن با خود
خیلی ها در جلسات مشاوره تصویری روانشناسی ویکی روان این سؤال را مطرح می کنند که آیا برای حرف زدن با خود درمان دارویی وجود دارد، یا چطور می توان این عادت را کنترل کرد. اصلاً از نگاه روان شناسی چه راهی برای مدیریت آن وجود دارد.
واقعیت این است که در بیشتر مواقع، حرف زدن با خود یک رفتار طبیعی است و به تنهایی نشانه مشکل جدی محسوب نمی شود. با این حال گاهی ممکن است بخواهیم افکارمان را فقط در ذهن نگه داریم و آن ها را بلند بیان نکنیم. مخصوصاً وقتی در محیط های کاری یا جمعی هستیم و نمی خواهیم مزاحم دیگران شویم.
برای مدیریت این رفتار، چند روش ساده و کاربردی وجود دارد:
با دیگران صحبت کنید
اگر برای فکر کردن درباره یک موضوع یا گرفتن انگیزه با خود گفت وگو می کنید، شاید کمک کننده باشد این انرژی را به صحبت با دیگران منتقل کنید. گپ زدن با اطرافیان، پرسیدن سؤال یا درخواست نظر درباره ایده هایتان می تواند بخشی از نیاز شما به بیرون ریختن افکار را برطرف کند.
اگر احساس می کنید ارتباط گرفتن برایتان دشوار است، مطالعه موضوعاتی مثل اصول صحبت کردن با دیگران نیز می تواند کمک کننده باشد.
خودتان را مشغول کنید
گاهی فقط کافی است دست یا دهانمان مشغول باشد تا کمتر به سمت حرف زدن بلند با خود برویم. می توانید آدامس بجوید، کمی آب بنوشید یا یک آب نبات سفت در دهان بگذارید. پیدا کنید چه کارهایی ذهن شما را درگیر می کند؛ فعالیت هایی مثل نقاشی، قدم زدن، مرتب کردن وسایل یا حتی حل جدول می توانند تمرکزتان را به سمت دیگری ببرند. داشتن یک برنامه روزانه و استفاده از تکنیک های ذهن آگاهی نیز نقش زیادی در کاهش این رفتار دارد.
افکار خود را بنویسید
گاهی نوشتن دقیقاً همان چیزی است که برای تخلیه ذهن نیاز داریم. داشتن یک دفترچه یادداشت به شما کمک می کند احساساتتان را سبک کنید، ایده های مختلف را بررسی کنید و حتی اضطراب را کاهش دهید. نوشتن مثل یک گفتگوی بی صدا با خودتان است؛ فقط این بار روی کاغذ و بدون اینکه کسی متوجه شود.
چه زمانی حرف زدن با خود خطرناک است؟
هرچند حرف زدن با خود معمولاً رفتاری طبیعی و حتی سودمند می باشد اما همیشه هم تاثیرات مثبتی در زندگیمان ندارد. به عنوان مثال بعضی افراد زمانی به مشکل برمی خورند که دیگر کنترلی روی این عادت ندارند و شدت یا محتوای آن باعث ایجاد ناراحتی می شود. در چنین شرایطی حتی ممکن است نیاز باشد از کمک تخصصی یا درمان دارویی استفاده شود تا وضعیت بهتر مدیریت شود.
وقتی گفتگوهای درونی حالتی منفی پیدا می کنند می توانند به مرور اعتمادبه نفس و عزت نفس شما را پایین بیاورند و روی سلامت روان اثر بگذارند. ممکن است متوجه شوید که مدام درباره افکار ناراحت کننده، ناامیدکننده یا تیره با خود صحبت می کنید. ادامه دار شدن چنین گفت وگوهایی می تواند نشانه وجود یک مشکل روان شناختی باشد که نیاز به بررسی دارد.
در نهایت هر عادتی که آرامش روانی شما را مختل کند ارزش توجه و رسیدگی دارد؛ و حرف زدن با خود نیز از این قاعده مستثنا نیست. اگر این رفتار باعث آزار، نگرانی یا تداخل در زندگی روزمره تان شده، بهتر است آن را جدی بگیرید و از یک متخصص کمک بگیرید.