سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی

سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهیگفت بازآی که دیرینه این درگاهی

همچو جم جرعه ما کش که ز سرّ دو جهانپرتو جام جهان‌بین دهدت آگاهی

بر در میکده رندان قلندر باشندکه ستانند و دهند افسر شاهنشاهی

خشتْ زیر سر و بر تارک هفت‌اختر پایدست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی

سر ما و در میخانه که طرف بامشبه فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مکنظلمات است بترس از خطر گمراهی

اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دلکمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

تو دم فقر ندانی زدن از دست مدهمسند خواجگی و مجلس تورانشاهی

حافظِ خام‌طمع شرمی از این قصّه بدارعملت چیست که فردوس برین می‌خواهی‌؟