سبت سلمی بصدغیها فؤادی

سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادیو رُوحی کُلَّ یَومٍ لی یُنادی

نگارا بر من بی‌دل ببخشایو واصِلْنی علی رَغْمِ الْأَعادی

حبیبا در غم سودای عشقتتَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ

أَ مَنْ اَنْکَرْتَنی عَن عشق سَلْمیٰتُزاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی

که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَهغَریقُ الْعِشقِ فی بَحْرِ الْوِدادِ

به پی ماچان غَرامت بِسپُریمَنغَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی

غم این دل بِواتَت خورد ناچارو غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی

دل حافظ شد اندر چین زلفتبِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادی