آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی

آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتیگردون ورق هستی ما درننوشتی

هرچند که هجران ثمر وصل برآرددهقان جهان کاش که این تخم نکِشتی

آمرزش نقد است کسی را که در این جایاریست چو حوری و سرایی چو بهشتی

در مصطبه عشق تنعم نتوان کردچون بالش زر نیست بسازیم به خشتی

مفروش به باغ ارم و نخوت شدادیک شیشه می و نوش لبی و لب کشتی

تا کی غم دنیای دنی ای دل داناحیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

آلودگی خرقه خرابی جهان استکو راهروی اهل دلی پاک سرشتی

از دست چرا هِشت سرِ زلف تو حافظتقدیر چنین بود، چه کردی که نهِشتی ؟