ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز میطامات تا به چند و خرافات تا به کی

بگذر ز کبر و ناز که دیده‌ست روزگارچین قبای قیصر و طرف کلاه کی

هشیار شو که مرغ چمن مست گشت هانبیدار شو که خواب عدم در پی است هی

خوش نازکانه می‌چمی ای شاخ نوبهارکآشفتگی مبادت از آشوب باد دی

بر مهر چرخ و شیوه او اعتماد نیستای وای بر کسی که شد ایمن ز مکر وی

فردا شراب کوثر و حور از برای ماستو امروز نیز ساقی مه روی و جام می

باد صبا ز عهد صبی یاد می‌دهدجان دارویی که غم ببرد درده ای صبی

حشمت مبین و سلطنت گل که بسپردفراش باد هر ورقش را به زیر پی

درده به یاد حاتم طی جام یک منیتا نامه سیاه بخیلان کنیم طی

زان می که داد حسن و لطافت به ارغوانبیرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی

مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگاناستاده است سرو و کمر بسته است نی

حافظ حدیث سحرفریب خوشت رسیدتا حد مصر و چین و به اطراف روم و ری