از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامهاِنّی رَأیتُ دَهراً مِن هَجْرِکَ القیامه

دارم من از فراقش در دیده صد علامتلَیسَت دُموعُ عَینی هٰذا لَنا العلامه

هر چند کآزمودم از وی نبود سودممَن جَرَّبَ المُجَرَّب حَلَّت به الندامه

پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتافی بُعدها عذابٌ فی قُربها السلامه

گفتم ملامت آید گر گرد دوست گردمو اللهِ ما رَأینا حُباً بِلا ملامه

حافظ چو طالب آمد جامی به جان شیرینحَتّیٰ یَذوقَ مِنهُ کأساً مِن الکرامه