در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم

در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارمکز سرِ زلف و رُخَش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و میخواره، به آواز بلندوین همه منصب از آن حورِ  پری وَش دارم

گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داریمن به آهِ سَحَرَت، زلف مُشَوَّش دارم

گر چُنین چهره گشاید خطِ زنگاری دوستمن رخِ زرد به خونابه مُنَقَّش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زدنُقلِ شعرِ شِکرین و مِیِ بی‌غَش دارم

ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که منجنگ‌ها با دلِ مجروح بلاکَش دارم

حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر استبهتر آن است که من خاطرِ خود خوش دارم