چگونه بدون پشیمانی زندگی کنید؟ پشیمانی از آن حس هایی است که آرام و بی صدا وارد زندگی می شود اما اگر رهایش کنیم می تواند مدت ها در ذهن ما بماند و حال امروزمان را هم تحت تاثیر قرار دهد. گاهی یک تصمیم قدیمی یک انتخاب ناتمام یا یک فرصت از دست رفته آن قدر در ذهن تکرار می شود که آدم را از زندگی در لحظه دور می کند.
مسئله اصلی این نیست که هیچ وقت اشتباه نکنیم. مسئله این است که نگذاریم اشتباه های گذشته همه انرژی و آرامش ما را ببلعند. برای همین اگر می خواهیم سبک تر زندگی کنیم باید یاد بگیریم با گذشته چه رفتاری داشته باشیم و چطور اجازه ندهیم پشیمانی تبدیل به بخشی ثابت از هویت ما شود.
به چیزهایی که قبلاً شما را پشیمان کرده اند فکر کنید
چگونه بدون پشیمانی زندگی کنید؟ اولین قدم این است که با خودتان صادق باشید و ببینید از چه چیزهایی واقعاً دلگیر و ناراحت هستید. همه آدم ها در زندگی خودشان حسرت هایی دارند. اما بعضی ها مدام آن حسرت ها را با خودشان حمل می کنند و بعضی ها زودتر می فهمند که باید تکلیفشان را با این احساس روشن کنند.
اینجا لازم نیست خودتان را قضاوت کنید. فقط کافی است بنشینید و دقیق فکر کنید که از چه کارهایی پشیمانید و از چه چیزهایی اصلاً حسرتی ندارید. همین شناخت ساده کمک می کند بفهمید درد اصلی از کجا آمده است. در این مرحله مهم است با خودتان مهربان باشید چون روبه رو شدن با خاطره هایی که در شما عذاب وجدان ایجاد کرده اند کار آسانی نیست. این کار شجاعت می خواهد و باید با احترام به خودتان انجام شود.
با خودتان به خوبی صحبت کنید
وقتی فهمیدید چه چیزهایی هنوز در دلتان سنگینی می کنند نوبت این است که لحن درونی خودتان را عوض کنید. قرار نیست با خودتان مثل یک متهم رفتار کنید. قرار نیست مدام خودتان را سرزنش کنید و دوباره و دوباره زخم را تازه نگه دارید.
بعضی وقت ها پشیمانی طولانی مدت خودش تبدیل به نوعی خودآزاری می شود. آدم در ظاهر دارد درباره گذشته فکر می کند اما در واقع دارد خودش را زیر فشار می گذارد. برای بیرون آمدن از این چرخه باید یاد بگیرید با خودتان آرام و منصفانه حرف بزنید.
از خودتان بپرسید چرا آن تصمیم را گرفتید و آن موقع چه چیزی برایتان مهم بوده است. وقتی ریشه را ببینید مسئله از یک توده مبهم و سنگین به یک موضوع قابل فهم و قابل حل تبدیل می شود.
ریشه پشیمانی را پیدا کنید
چگونه بدون پشیمانی زندگی کنید؟ پشیمانی همیشه شکل یکسانی ندارد. گاهی مربوط به کار و شغل است. گاهی به رابطه عاطفی مربوط می شود. گاهی هم به خانواده یا محل زندگی برمی گردد. برای همین باید کمی عمیق تر نگاه کنید و ببینید اصل ماجرا چه بوده است.
مثلاً فرض کنید کسی می گوید: من پشیمانم که آن پیشنهاد کاری را قبول نکردم. اگر قبول کرده بودم الان ارتقای شغلی گرفته بودم و درآمد بیشتری داشتم.
این جمله در ظاهر فقط از دست رفتن یک فرصت کاری را نشان می دهد. اما اگر دقیق تر نگاه کنیم می بینیم شاید آن زمان شرایط فرد کاملاً متفاوت بوده است. شاید آمادگی روحی نداشته. شاید اولویت هایش چیز دیگری بوده. شاید اصلاً آن شغل با وضعیت زندگی همان دوره سازگار نبوده است. برای فهمیدن این موضوع بهتر است از خودتان چند سوال بپرسید:
- آیا هنوز همان آدم قبلی هستید؟
- آیا ارزش هایتان مثل گذشته مانده است؟
- آیا هنوز همان چیزهایی را می خواهید که آن زمان می خواستید؟
- از نپذیرفتن آن کار چه چیزهایی یاد گرفتید؟
گاهی آدم بعد از چند سال می بیند که خودش هم تغییر کرده است. در چنین حالتی پشیمانی واقعی به خاطر از دست رفتن یک شغل نیست. بلکه به این خاطر است که ما گذشته را با معیارهای امروز می سنجیم و فراموش می کنیم خودمان هم در این مسیر عوض شده ایم.
نکته مهم این است که باید در زمان حال زندگی کنید. اگر مدام در گذشته بمانید هیچ چیزی را تغییر نمی دهید. بهتر است به جای اینکه فقط روی بخش منفی یک تجربه زوم کنید سعی کنید نکات مثبت و درس های آن را هم ببینید. هر موقعیتی برای جا افتادن زمان می خواهد و نباید از خودتان انتظار داشته باشید یک شبه با همه چیز کنار بیایید.
قبول کنید که در یک پروسه قرار دارید
چگونه بدون پشیمانی زندگی کنید؟ یکی از بزرگ ترین لطف هایی که می توانید در حق خودتان بکنید این است که بپذیرید انسان کامل نیستید. قرار هم نیست باشید. ما در طول زندگی مدام در حال تغییر و یاد گرفتن هستیم. هر روز بیشتر می فهمیم که چه کسی هستیم و چه چیزی برایمان اهمیت دارد.
پس نباید خودتان را به خاطر تصمیم هایی که سال ها پیش گرفته اید نابود کنید. آن انتخاب ها را با دانشی که در همان زمان داشتید انجام داده اید. شاید امروز اگر دوباره در همان موقعیت قرار بگیرید انتخاب دیگری داشته باشید. اما این تفاوت طبیعی است چون شما هم رشد کرده اید.
احترام گذاشتن به خود یعنی قبول کنید که بعضی تصمیم ها را با بهترین فهم همان لحظه گرفته اید. اگر مدام در حسرت گذشته بمانید در واقع دارید در همان گذشته زندگی می کنید. اما وقتی خودتان را در مسیر رشد ببینید می توانید با گذشته آشتی کنید و به امروز برگردید.
برای وقت و انرژی خود ارزش قائل شوید
وقت و انرژی از باارزش ترین چیزهایی هستند که داریم. خیلی وقت ها فکر می کنیم فقط پول یا امکانات مهم هستند. اما واقعیت این است که اگر انرژی نداشته باشیم هیچ چیز دیگری هم درست پیش نمی رود.
مدیریت زمان فقط به نوشتن کارها و خط زدن آن ها محدود نمی شود. ما علاوه بر انرژی جسمی انرژی روحی و احساسی هم داریم. این انرژی در رابطه با خانواده دوستان همکاران درس کار و حتی تفریح مصرف می شود. اگر حواستان به این بخش نباشد خیلی زود احساس فرسودگی می کنید.
برای اینکه بهتر بفهمید انرژی تان کجا خرج می شود می توانید یک روز از هفته را انتخاب کنید و در طول کارهای عادی روزانه چند جمله درباره احساس خودتان بنویسید. مثلاً وقتی ایمیل ها را چک می کنید چه حالی دارید؟
وقتی ناهار را پشت میز می خورید چقدر در لحظه هستید؟
اگر چند ساعت نتوانید با آدم های مورد علاقه تان حرف بزنید چه احساسی پیدا می کنید؟
این تمرین کمک می کند بفهمید کدام بخش های زندگی شما را خسته می کنند و کدام بخش ها به شما جان می دهند. بعد از آن باید برای خودتان مرز بگذارید. لازم نیست همیشه در دسترس باشید. لازم نیست هر خواسته ای را بلافاصله بپذیرید. اگر چیزی برایتان مهم است باید برایش جا باز کنید و از آن محافظت کنید. این یکی از شکل های واقعی احترام به خود است.
برای استراحت کردن تا آخر هفته صبر نکنید
چگونه بدون پشیمانی زندگی کنید؟ خیلی ها فکر می کنند استراحت واقعی فقط باید آخر هفته باشد. اما اگر از دوشنبه تا جمعه خودتان را تحت فشار بگذارید و هیچ استراحت کوچکی به خودتان ندهید طبیعی است که در پایان هفته هم خسته و بی رمق باشید.
لازم نیست حتماً منتظر جمعه بمانید تا نفسی تازه کنید. حتی در روزهای شلوغ هم می شود چند لحظه برای خودتان ساخت. یک پیاده روی کوتاه. چند دقیقه دور شدن از صفحه نمایش. یک موسیقی آرام. یک فنجان چای در سکوت. همین لحظه های کوتاه کمک می کنند از فرسودگی دور بمانید.
استراحت فقط تنبلی نیست. استراحت یعنی دوباره به خودتان فرصت برگرداندن انرژی بدهید. اگر این کار را به تعویق بیندازید هم کیفیت کارتان پایین می آید و هم احتمال پشیمانی بیشتر می شود چون حس می کنید مدام از خودتان کار کشیده اید اما چیزی برای خودتان نگذاشته اید.
اهداف خود را تعیین کنید
اگر ندانید به کجا می خواهید برسید خیلی راحت در حسرت و پشیمانی گم می شوید. هدف داشتن به زندگی جهت می دهد. آدم وقتی برای آینده اش مسیر مشخصی داشته باشد کمتر در گذشته گیر می کند.
یکی از پیشنهادهای جالب این است که فهرستی از کارهایی بنویسید که دوست دارید در یک بازه زمانی مشخص انجام دهید. حتی می توانید برای خودتان یک برنامه بلندتر درست کنید و مثلاً ۱۰۱ کار را برای ۱۰۰۱ روز آینده بنویسید. این کار باعث می شود هم به آرزوهای کوچک توجه کنید و هم برای خواسته های بزرگ تر برنامه داشته باشید.
هدف لزوماً چیز خیلی بزرگ و عجیب نیست. گاهی یاد گرفتن یک مهارت تازه است. گاهی یک سفر است. گاهی بهتر کردن رابطه با یک نفر است. مهم این است که زندگی فقط در حالت حسرت و تماشا باقی نماند و وارد حرکت شود. آدم وقتی برای آینده اش چیزی دارد کمتر درگیر این فکر می شود که کاش جور دیگری زندگی کرده بود.
از تجربه و پشیمانی دیگران یاد بگیرید
چگونه بدون پشیمانی زندگی کنید؟ یکی از راه های هوشمندانه برای کم کردن پشیمانی این است که فقط به تجربه خودتان تکیه نکنید. آدم های دیگر هم چیزهای زیادی را از سر گذرانده اند و بعضی از حسرت هایشان می تواند برای ما درس داشته باشد.
از کسانی که دوستشان دارید غافل نشوید. به آن ها بگویید دوستشان دارید. کارهای مهم را به فردا نیندازید. چون خیلی وقت ها همین کارهای به ظاهر ساده بعداً تبدیل به حسرت های بزرگ می شوند. خیلی از مردم در پایان راه بیشتر از کارهایی که کرده اند از کارهایی پشیمان می شوند که انجام نداده اند.
پس اگر چیزی برای گفتن دارید همان حالا بگویید. اگر کاری برای انجام دادن دارید همین امروز شروع کنید. اگر رابطه ای برای ترمیم شدن لازم دارد آن را عقب نیندازید. زندگی همیشه فرصت دوباره نمی دهد و همین مسئله است که اهمیت لحظه امروز را بیشتر می کند.