تعریف عشق واقعی برای هر کدام از ما رنگ و بوی متفاوتی دارد. گروهی آن را شبیه افسانه های سوزناک قدیمی و دلدادگی های بی حد و مرز متصور می شوند و گروهی دیگر باور دارند این تصویرها متعلق به دنیای کتاب هاست و در زندگی واقعی نباید دنبال چنین چیزهایی گشت. اما در حقیقت هر کسی با عینک خودش به این مفهوم نگاه می کند و معنای متفاوتی از آن در ذهن دارد.
نشانه های عشق واقعی
عشق واقعی در حقیقت بازتابی از درونیات خود ماست یعنی همان چیزی که در وجودمان جاری است را به سمت خود جذب می کنیم. در تمام ارتباطات انسانی ما معمولا شیفته کسانی می شویم که آینه ای از خودمان باشند. بنابرین اگر در پی تجربه عشق واقعی هستیم ابتدا باید همان ویژگی های دلخواه را در وجود خودمان پرورش دهیم. در ادامه با نشانه های این دلدادگی عمیق بیشتر آشنا می شویم.
جذابیت جاویدان
وقتی کسی را از ته دل دوست داریم لحظه های عاطفی در ساده ترین روزمرگی ها جریان پیدا می کنند. در این حالت نیازی به تلاش اضافه برای نشان دادن محبت نیست و همه چیز به شکلی طبیعی و لذت بخش پیش می رود. در چنین رابطه ای مجبور نیستیم برای جلب رضایت طرف مقابل نقاب بزنیم یا نقش بازی کنیم بلکه حتی انجام کارهای معمولی دونفره هم حس خوشایندی دارد و خبری از اجبار برای اثبات خودمان نیست.
احترام متقابل
یکی از پایه های اصلی برای ماندگاری رابطه توجه به ارزش های یکدیگر است. این موضوع به این معناست که به طرف مقابل فرصت رشد بدهیم و به مرزهای شخصی او احترام بگذاریم. این حریم ها با توافق و سبک زندگی هر دو نفر مشخص می شوند و امنیت رابطه را تامین می کنند.
پذیرش
وقتی دلباخته کسی می شویم او را با تمام ضعف ها و قوت هایش می پذیریم. نگاه ما به زندگی عمیق تر می شود و دنیا را از زاویه ای تازه می بینیم. این حس زیبا می تواند شیوه تفکر ما را دگرگون کند و تفاوت ها را به نقطه قوت رابطه تبدیل سازد. در این فضا قضاوت جایی ندارد و آغوش ما برای پذیرفتن طرف مقابل همان گونه که هست باز خواهد بود.
ازخودگذشتگی
تجربه یک رابطه عمیق زمانی ممکن می شود که ظرف روح ما لبریز از محبت باشد تا بتوانیم آن را به دیگری هدیه بدهیم. برای گرفتن عشق باید ابتدا توانایی بخشیدن آن را داشته باشیم. این مسیر هیچ شباهتی به خودخواهی ندارد بلکه تلاش برای رسیدن به یک هدف مشترک است. یک عاشق واقعی به خواسته های شریک زندگی خود به اندازه نیازهای خودش اهمیت می دهد.
اعتماد
همه ما می دانیم که باور داشتن به یکدیگر ستون اصلی هر رابطه ای است. البته فراتر از اعتماد به دیگری باید به خودمان و انتخاب مان هم مطمئن باشیم. ابراز علاقه ما را در موقعیت حساسی قرار می دهد و این حس اعتماد است که ترس از آسیب دیدن را از بین می برد. وفاداری در زندگی مشترک آرامش خاطر ایجاد می کند و صمیمیت را بالا می برد. وقتی دو نفر با همدلی کنار هم قرار می گیرند عشق با گذشت زمان ریشه دارتر و قوی تر می شود.
شفابخشی
دوست داشتن قدرت ترمیم دارد و هراس ها را دور می کند. تجربه عشق واقعی به ما حس امنیت و آرامش عمیق می دهد. در هر موقعیتی که باشیم این حس ناب مانند یک چتر محافظ از ما مراقبت می کند. در این مسیر صدمه و آزاری وجود ندارد چون خودخواهی در آن جایی پیدا نمی کند. این حس می تواند آسیب های گذشته را درمان کند و به ما قدرتی بدهد تا دوباره با شجاعت به دیگران دل ببندیم.
رشد
عشق واقعی زمینه ساز شکوفایی فردی و درونی ما می شود. این یک جریان طبیعی است که برای رسیدن به رهایی و شادمانی به آن نیاز داریم. همه موجودات برای زنده ماندن باید بزرگ شوند و تغییر کنند. این حس شیرین علاوه بر تقویت نشاط در زندگی شخصی بر موفقیت های کاری ما هم تاثیر مثبتی می گذارد. تجربه چنین احساسی رضایت عمیقی به همراه دارد و بدون هیچ مقاومت یا ترسی پیش می رود.
همراهی
انسان به طور طبیعی به ارتباط و همنشینی با دیگران نیاز دارد. وقتی صحبت از دوست داشتن می شود همه ما به دنبال همسفری هستیم که در سختی ها و آسانی های روزگار کنارمان بماند. ما به کسی نیاز داریم تا ماجراهای زندگی را با او تجربه کنیم یعنی با او سفر برویم و رازهایمان را بشنود و درباره دنیا گفتگو کنیم و در نهایت با هم پیر شویم. عشق واقعی یعنی شریک شدن در خوشی ها و شانه به شانه گریستن در روزهای غمگین زندگی.
شجاعت
عشق واقعی با ترس بیگانه است. در یک رابطه پاک هیچ هراسی از متعهد شدن یا اشتباه کردن وجود ندارد. ورود ترس به رابطه فقط اوضاع را پیچیده و ناامیدکننده می کند. وقتی واقعا کسی را دوست داریم راه درست را پیدا می کنیم و بدون واهمه تا انتهای مسیر قدم برمی داریم.
قداست
عشق واقعی ارزش بسیار بالایی دارد و خودخواهی را از وجود ما پاک می کند تا به حقیقت خودمان نزدیک تر شویم. با این صمیمیت ترس ها و وابستگی های بیمارگونه رنگ می بازند و آزادی متولد می شود. بخشش بخش مهمی از این ماجراست و ما را به پروردگار و ذات واقعی خودمان پیوند می دهد.
عشق واقعی زمانی از راه می رسد که ابتدا خودمان را پیدا کرده باشیم. این اتفاق درست در لحظه ای رخ می دهد که اصلا منتظرش نیستیم زیرا نمی توان برای آن برنامه ریزی کرد. این حس با زور و خواهش به دست نمی آید و زمانی با آن روبرو می شویم که از زندگی خودمان رضایت داریم و خود را دوست داریم. در حقیقت وقتی پذیرای عشق می شویم که باور داشته باشیم ارزشمند و دوست داشتنی هستیم.
شاید همه ما موافق باشیم که دنیا بر پایه محبت بنا شده است اما حقیقت این است که خیلی از مردم تعریف درستی از این واژه ندارند و آن را با حسادت یا مالکیت اشتباه می گیرند.
عشق یعنی خداحافظی با انتظارات
ما معمولا توقع داریم دیگران مطابق میل ما رفتار کنند و مهربان تر یا باهوش تر باشند. این توقعات ریز و درشت مانع بزرگی در روابط هستند. برای رسیدن به عشق واقعی باید شرایط و طرف مقابل را دقیقا همان طور که هست بپذیریم و با تمام انتظارات بیجا و شرط و شروط ها خداحافظی کنیم.
قربانی و مقصر در عشق واقعی جایی ندارند
در یک رابطه عمیق جایی برای تنبیه یا انتقام وجود ندارد. ما شریک زندگی خود را گناهکار نمی دانیم بلکه شانه به شانه هم مسئولیت زندگی را می پذیریم. بخشش نقش مهمی در این مسیر دارد و به ما کمک می کند از اشتباهات بگذریم تا یکی شدن را تجربه کنیم. در حریم عشق واقعی هیچ کس برداشت های منفی و شخصی از رفتارهای طرف مقابل ندارد.
نشانه های عشق اجباری همسر
زندگی مشترک همیشه با فراز و نشیب های زیادی همراه است و گاهی یک شروع بسیار زیبا و رویایی می تواند در ادامه مسیر با شکست روبرو شود. دلایل متعددی برای پایان تلخ یک رابطه وجود دارد که یکی از مهم ترین آن ها تجربه عشق اجباری است. در ادامه به مهم ترین رفتارهایی که نشان دهنده این وضعیت هستند اشاره می کنیم.
نادیده گرفتن، ساده ترین و مشخص ترین نشانه عشق اجباری
گاهی اوقات با وجود این که فکر می کنید همسرتان نیمه گمشده شماست رفتارهای متناقض و مبهمی از او می بینید که شما را در بلاتکلیفی قرار می دهد. او تماس های شما را بی پاسخ می گذارد و پیام هایتان را خیلی دیر جواب می دهد تا جایی که شما مجبور می شوید مدام برای توجیه این رفتارهای سرد بهانه تراشی کنید.
شما شروع کننده روابط عاطفی هستید
اگر در تمام مراحل ابراز علاقه و نزدیک شدن همیشه این شما بوده اید که پیش قدم شده اید و برای اولین بار جملات محبت آمیز را به زبان آورده اید یا بحث ازدواج را مطرح کرده اید باید بدانید که این رابطه به مویی بند است و پایداری چندانی ندارد.
از سر ناامیدی و تنهایی وارد رابطه با شما شده است
بعضی از افراد صرفا برای فرار از تنهایی و بی کسی وارد یک رابطه عاطفی می شوند و تظاهر به عاشقی می کنند. آن ها فقط می خواهند کسی در کنارشان باشد تا خلاء زندگی خود را پر کنند. اگر مبنای ارتباط همسر شما هم چنین موضوعی باشد پایه های زندگی مشترک شما بسیار سست خواهد بود.
از شما مهلت های پی در پی می خواهد
وقتی شخصی به خاطر رودربایستی یا از روی ناچاری در رابطه مانده است مدام فرصت می خواهد و تصمیم گیری را به تعویق می اندازد. او از یک طرف نمی خواهد دل شما را بشکند و از طرف دیگر توانایی ادامه این مسیر را در خود نمی بیند در حالی که پایان دادن به این ارتباط برایش آرامش بخش است.
از بحث ها فرار می کند
در تمام زندگی های مشترک اختلاف نظر وجود دارد و حل کردن آن ها نیازمند گفتگو و حتی بحث های سازنده است. اگر شریک زندگی شما از هرگونه بحث عمیق فرار می کند و تمایلی به حل مسائل نشان نمی دهد به این معنی است که حفظ و بقای این رابطه برای او اهمیتی ندارد.
برای دوست داشتن شما شرط می گذارد
یکی از علائم واضح عشق اجباری این است که همسرتان مدام تلاش می کند رفتارهای طبیعی و ظاهر شما را تغییر دهد. او در روزهای سخت و بحرانی تکیه گاه شما نیست و محبت خود را مشروط به تغییر رفتار یا شرایط خاصی می کند.