مرد که گریه نمی کند فقط یک تصویر آشنا از تربیت قدیمی است نه یک حقیقت قطعی. خیلی از پسرها از همان کودکی یاد می گیرند که اشک ریختن نشانه ضعف است. برای همین وقتی بزرگ می شوند بغض را نگه می دارند و حتی در لحظه های سخت هم اجازه نمی دهند اشکشان دیده شود. اما واقعیت این است که گریه کردن مردان نه نشانه بی ارزشی است و نه از مردانگی کم می کند. گریه یک واکنش انسانی است و می تواند فشار درونی را سبک تر کند.
باور درست یا اشتباه درباره گریه کردن مردان
خیلی از مردها سال ها گریه نمی کنند چون از کودکی به آن ها یاد داده شده که مرد باید محکم باشد و نباید احساساتش را نشان بدهد. این نگاه باعث می شود بعضی مردان حتی جلوی فیلم غمگین هم خودشان را کنترل کنند و اشکشان را پنهان نگه دارند. در حالی که احساسات فقط مخصوص یک جنس نیست و همه انسان ها خنده و گریه را تجربه می کنند.
احساس فشار
بعضی مردان وقتی می خواهند گریه کنند احساس می کنند اقتدارشان زیر سؤال می رود. برای همین سعی می کنند خودشان را نگه دارند و نگذارند کسی ضعف آن ها را ببیند. این فشار بیشتر از آن که واقعی باشد از باورهای قدیمی آمده است.
در چنین شرایطی مرد ممکن است فقط در موقعیت های خیلی سنگین مثل از دست دادن یک عزیز اجازه بدهد اشک روی صورتش بیاید. اما زندگی امروز پر از استرس و فشار است و اگر مردان همیشه احساساتشان را قفل کنند هم ذهنشان خسته می شود و هم روابطشان آسیب می بیند.
برخی پژوهش ها نشان می دهد مردانی که از نظر عاطفی بازتر هستند و از گریه کردن نمی ترسند معمولاً در کودکی تجربه های متفاوتی داشته اند. البته این موضوع قانون قطعی نیست. خیلی از مردها هم با وجود داشتن خانواده کامل و پدر حاضر باز هم یاد گرفته اند که احساساتشان را سالم بیان کنند. این بیشتر به نوع تربیت و فضای عاطفی خانه برمی گردد.
در گذشته ترس از قضاوت دیگران درباره گریه کردن مردان خیلی پررنگ تر بود. اما امروز این نگاه کم کم در حال تغییر است. مردی که فکر می کند اشک ریختنش باعث می شود ارزشش کم شود هنوز گرفتار همان باورهای کهنه است. در حالی که قدرت واقعی در پنهان کردن احساسات نیست بلکه در شناخت و مدیریت آن هاست.
مردان هم به اندازه زنان احساساتی میشوند
این تصور که فقط زنان احساساتی هستند درست نیست. مردان هم به اندازه زنان احساس دارند و در بسیاری از موقعیت ها واکنش عاطفی مشابهی نشان می دهند. تفاوت اصلی بیشتر در شیوه بروز احساسات است نه در اصل داشتن احساس.
در بعضی پژوهش ها دیده شده که مردان هم می توانند با وضعیت روحی همسرشان هماهنگ شوند و از او حمایت عاطفی کنند. اما چون از کودکی کمتر درباره احساساتشان حرف زده اند ممکن است در بیان آن ها ضعیف تر باشند. یعنی احساس در آن ها وجود دارد اما راه بیرون آمدنش را کمتر یاد گرفته اند.
علت ضعیف بودن مردان از نظر احساسی
تفاوت هایی که در ساختار مغز و نوع تربیت وجود دارد باعث می شود دسترسی مردان به احساساتشان سخت تر باشد. ارتباط میان بخش های مرتبط با منطق و احساس در زنان معمولاً فعال تر و روان تر است و همین موضوع کمک می کند آن ها احساساتشان را راحت تر بشناسند و بیان کنند.
در مقابل خیلی از پسرها از کودکی کمتر درباره احساسات حرف می زنند و بیشتر یاد می گیرند که روی رفتارهای بیرونی تمرکز کنند. برای همین در تشخیص نشانه های غیرکلامی مثل حالت چهره و لحن صدا هم ممکن است دقت کمتری داشته باشند. این ضعف ذاتی نیست و بیشتر از آموزش های دوران کودکی می آید.
در بسیاری از مردان وقتی یک صحنه دردناک را می بینند واکنش عاطفی دارند اما این اثر معمولاً زودتر فروکش می کند. در حالی که زنان ممکن است جزئیات همان اتفاق را مدت بیشتری در ذهن نگه دارند. همین تفاوت باعث می شود زن و مرد در دعوا و دلخوری هم واکنش متفاوتی نشان بدهند. زن ممکن است بیشتر درگیر بماند و مرد زودتر از موضوع فاصله بگیرد.
مردان احساس خود را با خشم سرکوب می کنند
وقتی مردی یاد نگرفته احساسش را به زبان بیاورد ممکن است آن را به شکل خشم نشان دهد. این اتفاق زیاد دیده می شود. مرد به جای این که بگوید ناراحت است یا ترسیده است عصبی می شود و واکنش تند نشان می دهد.
خشم در خیلی از مردان پوششی برای احساسات پنهان است. یعنی پشت آن دلخوری ترس شرم یا حتی غم قرار دارد. وقتی جامعه به مرد یاد می دهد که گریه نکند و آسیب پذیر نباشد او هم یاد می گیرد احساسش را سرکوب کند و همین سرکوب بعداً به عصبانیت تبدیل می شود.
اگر مرد بتواند احساساتش را بشناسد و بدون ترس بیان کند کمتر لازم است آن ها را در قالب خشم بیرون بریزد. این موضوع هم به آرامش خودش کمک می کند و هم روابطش را سالم تر نگه می دارد.
چرا به گریه کردن نیاز داریم؟
گریه کردن فقط بیرون ریختن اشک نیست. گریه یک راه طبیعی برای تخلیه فشار روحی است. وقتی آدم گریه می کند بدن و ذهنش فرصت پیدا می کنند که از شدت تنش کم کنند و از احساس های سنگین فاصله بگیرند.
گریه می تواند کمک کند از تجربه های دردناک عبور کنیم و احساس های فروخورده را آزاد کنیم. گاهی حتی فریاد یا بغضی که همراه گریه می آید روند آرام شدن را راحت تر می کند. به همین دلیل گریه یک خروجی سالم است و می تواند آدم را از انزوا دور کند.
این کار همچنین به کاهش خشم اضطراب و فشار درونی کمک می کند. خیلی وقت ها بعد از گریه آدم سبک تر می شود چون بدنش از حالت انباشت هیجان بیرون می آید. وقتی مردان گریه کردن را به طور کامل سرکوب می کنند در واقع این مسیر طبیعی تخلیه را می بندند و بهبودی احساسی خودشان را سخت تر می کنند.
پس گریه کردن مردان نه یک رفتار زنانه است و نه چیزی برای شرم. این یک واکنش انسانی و کاملاً طبیعی است. بعضی پژوهش ها هم نشان می دهد هنگام گریه مواد مربوط به استرس از بدن دفع می شوند و همین موضوع می تواند به آرام شدن سیستم عصبی کمک کند.
عبور از ترس های گذشته
اگر گریه کردن مردان برایتان سخت است می توانید با چیزهایی که احساس را فعال می کنند شروع کنید. مثلاً گوش دادن به یک موسیقی غمگین یا دیدن عکس های قدیمی ممکن است کمک کند بغضی که مدت ها نگه داشته اید بالا بیاید.
مهم این است که به خودتان اجازه بدهید آرام باشید و از کنترل افراطی فاصله بگیرید. خیلی از آدم ها چون مدام خودشان را نگه می دارند هیچ وقت فرصت نمی کنند دردهای قدیمی را رها کنند. در حالی که پذیرش احساسات اولین قدم برای سبک شدن است.