سن جدا کردن اتاق خواب کودک از مادر و پدر
خواب، یکی از مهم ترین نیازهای رشدی کودکان است و کیفیت ان تاثیر مستقیمی بر سلامت جسمی و رشد هوش آن ها دارد. اما در کنار این موضوع، مسئله تنها خوابیدن کودک همواره یکی از چالش برانگیزترین تصمیمات برای والدین بوده است. آیا جدا کردن اتاق خواب کودک باعث ایجاد حس نا امنی در او می شود؟ یا شاید هم خوابی طولانی مدت، مانع از استقلال طلبی فرزندمان شود؟ این سوال ها همیشه در ذهن پدر و مادر ها تکرار می شود، ما قرار است در این مقاله از همه زاویه ها این موضوع را باهم بررسی کنیم تا به نتیحه درستی برسیم.
امروز در آلامتو مقاله ی تحت عنوان کودکان از چه سنی باید تنها بخوابند؟ سن جدا كردن اتاق خواب كودك را می توانید باهم مشاهده کنید.
همچنین بخوانید: علت تب كردن مكرر کودک بدون علائم سرماخوردگی
چرا جدا کردن جای خواب کودک تا این حد مهم است؟
قبل از اینکه به سراغ سن مناسب برویم، باید بدانیم چرا این کار ضرورت دارد. خوابیدن کودک در اتاق خودش سه فایده بسیار بزرگ دارد:
۱. تقویت حس استقلال: کودکی که در اتاق خودش می خوابد، یاد می گیرد که بدون وابستگی به حضور فیزیکی پدر و مادر، خودش را ارام کند و به خواب برود. این مهارت خود تنظیمی در تمام مراحل زندگی به درد او می خورد.
۲. کیفیت خواب بهتر برای کودک: خواب کودکان چرخه های سبکی دارد و ان ها با کوچک ترین صدای غلت زدن، سرفه کردن یا خروپف والدین بیدار می شوند. یک اتاق جداگانه، خواب عمیق تری برای آن ها به همراه دارد.
۳. حفظ حریم خصوصی والدین: پدر و مادر هم نیاز به فضای خصوصی و استراحت کافی دارند تا بتوانند در طول روز با انرژی و حوصله بیشتری برای فرزندشان وقت بگذارند.
سن جدا كردن اتاق خواب كودك
پاسخ به این سوال که کودکان از چه سنی باید تنها بخوابند بستگی به شرایط خانواده و ویژگی های خود کودک دارد، اما علم روانشناسی و پزشکی اطفال این سنین را به چند دسته تقسیم می کند:
۱. از تولد تا ۶ ماهگی (هم اتاقی بله، هم تختی خیر )
آکادمی اطفال امریکا به شدت توصیه می کند که نوزاد در شش ماه اول زندگی حتما در اتاق پدر و مادر بخوابد، اما در تخت مخصوص خودش (تخت نوزاد یا گهواره کنار مادر). دلیل اصلی این توصیه، کاهش خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد است. حضور مادر در اتاق و صدای نفس های او، به تنظیم تنفس نوزاد کمک می کند و شیردهی شبانه را نیز بسیار راحت تر می سازد. بنابراین در این سن، اصلا به فکر جدا کردن اتاق نباشید.
۲. شش ماهگی تا یک سالگی (دوران طلایی و ایده ال)
بسیاری از متخصصان خواب کودک معتقدند بهترین و بی دردسرترین سن جدا کردن اتاق خواب کودک، بین ۶ تا ۱۲ ماهگی است. اما چرا؟ در این سن، کودک هنوز درک کاملی از ترس از تاریکی یا هیولا ندارد. همچنین اضطراب جدایی (که معمولا در ۱۸ ماهگی به اوج می رسد) هنوز در او شکل نگرفته است. اگر بعد از ۶ ماهگی که کودک شروع به خوردن غذای کمکی می کند و نیاز به شیر شبانه او کمتر می شود، اتاقش را جدا کنید، مقاومت بسیار کمتری از او خواهید دید.
۳. یک تا دو سالگی (دوران استقلال طلبی و لجبازی)
اگر کودک تا یک سالگی در اتاق شما خوابیده باشد، جدا کردن او در یک تا دو سالگی کمی چالش برانگیزتر می شود. کودک در این سن متوجه تغییرات محیط می شود، ممکن است لجبازی کند و چون راه رفتن را یاد گرفته، ممکن است بارها از تختش بیرون بیاید و به اتاق شما فرار کند. در این سن باید از تکنیک های تشویقی استفاده کنید و صبر بسیار بیشتری داشته باشید.همچنین در نظر داشته باشید که این سن اظضراب جدایی می باشد و ممکن است برای بعضی از بچه ها دور شدن از مادر سخت باشد.
۴. سه سالگی به بعد (دنیای تخیلات و ترس ها)
گاهی والدین به دلایل مختلف تا سه سالگی کودک را پیش خود می خوابانند. جدا کردن اتاق در این سن نیازمند ظرافت های خاصی است. کودکان سه ساله قوه تخیل بسیار قوی ای دارند. ان ها ممکن است از سایه کمد، صدای باد یا تاریکی بترسند. در این سن، صحبت کردن، دلیل اوردن و اماده سازی روانی قبل از جدا کردن اتاق، حرف اول را می زند. در بعضی از کشور ها مانند ژاپن و چین سه تا 4 سال را سن مناسب برای جدا کردن کودک می دانند.
همچنین بخوانید: علائم کمبود آهن در کودکان + درمان خانگی کم خونی و فقر آهن در کودکان
آموزش گام به گام جدا کردن اتاق کودک
اگر تصمیم دارید که اتاق خوب کودک خود را جدا کنید این 5 مرحله را باید انجام دهید:
گام اول: اماده سازی و ایجاد شوق
از چند روز قبل با او صحبت کنید. مثلا بگویید: تو دیگه داری بزرگ میشی و چقدر خوبه که یک اتاق مخصوص خودت داری، اگر کودک بالای دو سال است، او را در خرید روتختی جدید، یک عروسک خواب یا یک چراغ خواب زیبا مشارکت دهید. این کار باعث می شود به اتاقش حس مالکیت پیدا کند.
گام دوم: شروع با چرت های روزانه
یک دفعه او را در تاریکی شب در اتاق جدید رها نکنید. ابتدا اجازه دهید چرت های بعد از ظهر را در اتاق خودش انجام دهد. کنارش بنشینید، پرده ها را نیمه باز بگذارید تا نور روز به او ارامش بدهد و اجازه دهید به فضای جدید عادت کند.
گام سوم: ساخت یک روتین شبانه ثابت
بچه ها عاشق پیش بینی پذیری هستند. یک برنامه ثابت قبل از خواب داشته باشید: مسواک زدن، پوشیدن لباس خواب، رفتن به تخت، خواندن یک قصه کوتاه و در نهایت یک بوسه و شب بخیر. این کار به مغز کودک سیگنال می دهد که وقت خواب و ارامش است.
گام چهارم: روش دور شدن تدریجی (صندلی)
در شب های اول، یک صندلی کنار تخت کودک بگذارید و تا وقتی خوابش ببرد همان جا بنشینید. هر دو شب یک بار، صندلی را کمی از تخت دورتر کنید تا جایی که صندلی به بیرون از اتاق برسد. این روش به کودک می فهماند که شما نزدیکش هستید اما قرار نیست در تخت او بخواید این روش یکی از بهترین روش ها از نظر دکترها می باشد.
گام پنجم: تسلیم نشدن در نیمه های شب
این مهم ترین گام است. اگر نیمه شب بیدار شد و گریه کنان به اتاق شما امد، او را بغل نکنید که در تخت خودتان بخوابانید. دستش را بگیرید، با مهربانی اما قاطعانه او را به اتاقش برگردانید، پتو را رویش بکشید و بگویید: الان وقت خوابه عزیزم، جای تو اینجاست. ممکن است یک شب مجبور شوید این کار را ۱۰ بار تکرار کنید، اما اگر یک بار کوتاه بیایید، کودک یاد می گیرد که با اصرار می تواند به اتاق شما برگردد.
همچنین بخوانید: بهترین روش تخلیه انرژی کودکان در خانه
اشتباهات رایج والدین در فرایند جدا کردن جای خواب
برای اینکه این دوران راحت تر بگذرد، از این کارهای اشتباه دوری کنید:
- استفاده از اتاق به عنوان تنبیه: هرگز وقتی کودک کار اشتباهی کرد به او نگویید برو تو اتاقت. اتاق خواب باید برای او نماد ارامش و امنیت باشد، نه زندان و محل تنبیه.سعی کنید از این روش برای تنبه کردن استفاده نکنید زیرا اصلا مورد تایید دکترها نمی باشد.
- گول زدن کودک: هرگز نگویید چشمت رو ببند، من میرم آب بخورم زود میام و بعد دیگر برنگردید. این کار اعتماد کودک را از بین می برد و اضطراب او را برای شب های بعد چند برابر می کند.
- بی توجهی به ایمنی اتاق: مطمین شوید که پریزهای برق پوشانده شده اند، لبه های تیز میز محافظ دارند و پنجره ها قفل هستند تا اگر کودک نیمه شب در اتاق راه رفت، خطری او را تهدید نکند.
سخن آخر
با فرزندتان مهربان باشید، اما روی تصمیم خود محکم بمانید. به او نشان دهید که اتاقش امن ترین و قشنگ ترین جای دنیاست و شما هم همیشه از اتاق کناری مراقبش هستید. فقط کمی صبوری به خرج دهید؛ خیلی زود به روزی می رسید که فرزندتان با خیال راحت تا صبح در تخت خودش می خوابد و شما هم می توانید بعد از مدت ها، یک خواب راحت، شیرین و بدون استرس را تجربه کنید.